หน้าแรก

ช่วยเหลือ

ค้นหา

ปฏิทิน

เกมส์

เข้าสู่ระบบ

สมัครสมาชิก

ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น

::
เครือข่ายศิษย์เก่า-ศิษย์ปัจจุบัน โรงเรียนโยธินบูรณะ :: Yothinburana
Community :: > • Knowledge Center
• > ธรรมมะ (ผู้ดูแล:
กระเบนท้องน้ำ) > หัวข้อ:
เรื่องจริงอิงนิทาน(พิเศษ)และรวมคำสอนของหลวงพ่อฤาษีลิงดำ
วัดท่าซุง (หลายตอน...)

หน้า:
1 2 3
[4]   ลงล่าง

«
หน้าที่แล้ว ต่อไป
»

พิมพ์

ผู้เขียน

หัวข้อ:
เรื่องจริงอิงนิทาน(พิเศษ)และรวมคำสอนของหลวงพ่อฤาษีลิงดำ วัดท่าซุง
(หลายตอน...)  (อ่าน 738 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 2 บุคคลทั่วไป
กำลังดูหัวข้อนี้

กระเบนท้องน้ำ
Moderator
แฟนพันธุ์แท้

1491
ออฟไลน์

•
เจ้าของกระทู้ •

เพศ:

ย.บ.
รุ่นที่: 51
เลขประจำตัว: 16262
สถานะ:
ศิษย์เก่า
ตอบกระทู้: 1502
สมาชิกลำดับที่:
2585

Level and Hp mod by the DtTvB ::
version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Level 31 : Exp
49%

HP:
9.2%

การให้ธรรมะ
ชนะการให้ทั้งปวง

Re:
เรื่องจริงอิงนิทาน(พิเศษ)และรวมคำสอนของหลวงพ่อฤาษีลิงดำ
วัดท่าซุง (หลายตอน...)

« ตอบ #45 เมื่อ: 13
มีนาคม 2010, 11:38:18 am »

ถ้าจะกล่าวถึงเรื่องพระพุทธศาสนาในประเทศอินเดีย
เราถูกศาสนาฮินดูทำลายเสียยับเยินกระทั่งมาถึงสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช
มาฟื้นฟูขึ้นใหม่ เวลานั้นก็ผ่านไปตั้ง ๒๐๐ ปีเศษ
ฉะนั้นสถานที่ต่าง ๆ ที่จะพึงจดจำกันอาจจะพลาดกันบ้าง
เวลาที่พวกเราไปนั่งกันที่โคนต้นโพธิ์ ที่เขาเรียกกันว่า
โพธิตรัสรู้
ที่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงบรรลุอภิเษกสัมมาสัมโพธิญาณ
พ่อก็นึกแปลกใจเหมือนกัน
ว่าทำไมความรู้สึกจึงเป็นไปอย่างนั้น
แต่เป็นเพราะจิตที่เคยฝึกสมาธิจนชิน
หรือว่าจะเป็นเพราะอารมณ์เคลิ้มก็ได้
ถ้าพูดว่าอารมณ์เคลิ้มก็เห็นว่าจะถูก ทั้งนี้เพราะว่า ๑.
เหนื่อยเกินไป ๒. ความร้อนมาก ๓.
จิตตั้งใจเกินไป

เมื่อมีอารมณ์เคลิ้ม
ก็มีภาพเกิดขึ้น
อย่างนี้ถ้าจะถือว่าเป็นการใช้ฌานสมาบัติก็ไม่ถูกจะเรียกว่าการใช้อภิญญาก็ไม่ถูก
ความจริงถ้าจะถือว่าพ่อเป็นพระมีฌานสมาบัติ
หรือว่าพ่อเป็นพระมีอภิญญาพ่อไม่เคยบอกใคร
ว่าพ่อมีอย่างนั้น พ่อมีอารมณ์อย่างเดียว
คือความรักพระพุทธเจ้า และก็ชอบพระพุทธเจ้าเป็นพิเศษ
มีความสนใจในพระพุทธเจ้ามาตั้งแต่เด็ก
เพราะว่าพ่อเคยเห็นพระพุทธเจ้าตามภาพนิมิตก่อนที่จะตายวาระแรกเห็นพระองค์สวยสดงดงามมาก
ฉะนั้นภาพนั้นจึงติดตาติดใจพ่ออยู่ตลอดเวลา
เห็นจะเป็นเพราะจิตผูกพันในพระพุทธเจ้ามาก
จึงได้มีอารมณ์เคลิ้ม
และมีภาพเกิดขึ้น
สำหรับต้นโพธิ์ที่พระท่านบอกว่า
ต้นโพธิ์ต้นนี้เป็นต้นที่ ๔
ที่พระพุทธเจ้าทรงบรรลุอภิเษกสัมมาสัมโพธิญาณ
โพธิ์ต้นก่อนตายไป แล้วก็เกิดต้นโพธิ์ใหม่ ๔ คราว
ชั่วระยะเวลา ๒,๐๐๐ ปีเศษ ก็น่าจะพูดว่าอย่างนั้น
เพราะถ้าบอกว่าโพธิ์ต้นที่เห็นอยู่ปัจจุบันมีอายุ ๒,๐๐๐
ปีเศษ พ่อก็คงไม่เชื่อเหมือนกัน ถ้าต้นไม้ที่มีอายุ ๒,๐๐๐
ปีเศษ ต้นต้องโตและมีอะไรเป็นกรณีพิเศษ
ต่อนี้ไปก็มาวินิจฉัยว่าต้นโพธิ์ที่เราเห็นอยู่ตรงนั้น
เป็นต้นที่เกิดตรงกับที่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จประทับนั่งบรรลุอภิเษกสัมมาสัมโพธิญาณหรือเปล่า
เป็นอันว่าเรื่องนี้ก็เห็นจะไม่ต้องบอกกับบรรดาลูกรักทั้งหลาย
เพราะลูกของพ่อทุกคนมีความเข้าใจดี
ถึงเรื่องโพธิ์ที่องค์สมเด็จพระประทีปแก้วทรงบรรลุอภิเษกสัมมาสัมโพธิญาณว่าอยู่ตรงไหน
ความจริงพ่อทราบจากพระมหาวิจิตรว่าทางฝ่ายธิเบตเขาได้ตำราไว้มาก
ได้หลักฐานไว้มาก
เป็นอันว่าธิเบตก็เข้าใจตรง

และบรรดาลูก ๆ
ทุกคนก็เข้าใจตรง
แต่ก็จะมีประโยชน์อะไรที่จะมานั่งคิดกันว่า
ต้นโพธิ์ต้นนั้นอยู่ตรงไหน
เพราะว่าการบูชาพระพุทธเจ้าไม่จำเป็นจะต้องไปบูชาที่ต้นโพธิ์
สังเวชนียสถาน ๔ แห่ง คือ ที่ประสูติ ตรัสรู้ แดนปฐมเทศนา
พระปรินิพพาน
การที่องค์สมเด็จพระพิชิตมารทรงแนะนำไว้ในกาลนั้น
ว่าควรจะระลึกถึงที่ ๔ แห่งนี้ก็เพราะว่า
องค์สมเด็จพระชินสีห์ต้องการให้ทุกคนมีความเข้าใจว่า
เกิดขึ้นมาแล้วก็ดี ความเปลี่ยนแปลงของชีวิตและร่างกาย
มันก็เป็นไปตามลำดับ
ในที่สุด จากฆราวาสก็มาเป็นพระ
จากพระก็เป็นนักเทศน์ จากเทศน์ก็ตาย
ถ้าเราไปที่ประสูติหรือตรัสรู้ หรือที่ปรินิพพาน
หรือที่แสดงปฐมเทศนา
ถ้าเราคิดอย่างนั้นมันก็มีประโยชน์
แต่ถ้าเราจะคิดว่าไปเอาดินจากสังเวชนียสถานมาทำพระขายกันนี่
พ่อมองไม่เห็นประโยชน์เหมือนกัน ฉะนั้น การไหว้พระพุทธเจ้า
เราจะไหว้ที่ประสูติ ไหว้ที่ตรัสรู้ ไหว้ที่แสดงปฐมเทศนา
หรือไปไหว้ที่ปรินิพพาน หรือว่าเราจะไหว้ในห้องบ้านของเรา
แต่ทว่าเราไหว้ด้วยความเคารพ การบูชาใช้ ๒ อย่าง คือ
อามิสบูชา บูชาด้วยของมีวัตถุ ดอกไม้ ธูป เทียน
เป็นต้นก็ดี หรือว่าจะบูชาด้วยปฏิบัติบูชา
ด้วยช่วยกันทั้งสองอย่าง ถ้าการบูชาครบทั้งสองอย่างนี้
เราไหว้พระพุทธเจ้าตรงไหนก็ถึงที่นั่น
เป็นอันว่า
จุดที่ลูก ๆ ไปบ้านนางสุชาดา พ่อคิดว่าตรง
สำหรับเมืองพาราณสีก็น่าจะมีอะไรดี ๆ อยู่มาก ทั้งนี้
เพราะเมืองราชคฤห์ คือ รัฐวิหาร มีเขตติดต่อกับกรุงพาราณสี
สมัยโน้นเมืองราชคฤห์เป็นเมืองที่พระเจ้าอชาตศัตรูกบฏต่อพระราชบิดา
ซึ่งมีพระเจ้าพิมพิสารเป็นพระราชาปกครองประเทศ
มีพระสหายรวมกัน ๔ ท่าน คือ
๑.
สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
ในสมัยเมื่อเป็นสิทธัตถะราชกุมาร
๒. พระเจ้าปเสนทิโกศล
แห่งเมืองพาราณสี คือ เป็นลูกชายของพระราชาเมืองนั้น
๓.
กรุงราชคฤห์ คือ พระเจ้าพิมพิสาร
เป็นลูกของพระราชาเมืองราชคฤห์
๔. พันธุรเสนา
เป็นลูกของพระราชาเมืองไหน นึกไม่ออก
ทั้ง ๔ ท่าน
เป็นเพื่อนที่สนิทสนมกัน มีความรักใคร่กันมาก
เวลาที่ไปศึกษาที่เมืองตักกศิลาก็ไปด้วยกัน
เวลาจบก็จบพร้อมกัน ต่างคนต่างก็เรียนเก่ง เมื่อกลับมาแล้ว
ก็ต้องมาแสดงความรู้ความสามารถให้หมู่พระประยูรญาติดู
ให้พากันชม เป็นการสอบความสามารถที่ศึกษามาได้นั่นเอง
สำหรับทั้ง ๓ ท่าน สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
เวลานั้นต้องเรียกว่าสิทธัตถะราชกุมาร พระเจ้าพิมพิสาร
พระเจ้าปเสนทิโกศล แสดงความสามารถให้หมู่พระประยูรญาติชม
ก็เป็นที่ชื่นชมยินดีของหมู่พระประยูรญาติ
เป็นอันว่าไม่มีอะไรน่าตกใจ แต่ทว่า พันธุรเสนา
เป็นนักรบที่มีกำลังกล้ามาก ท่านนี้เวลาไปแสดงความสามารถ
ท่านให้เอาไม้ลำใส่สำให้สูงขึ้นไป
ท่านจะโดฟันผ่าไม้ลำตั้งแต่ปลายโน่นให้ลงถึงพื้นดิน
มีกำลังมาก
แต่ว่าบรรดาหมู่พระประยูรญาติแกล้ง
เอาเหล็กเข้าไปขวางไว้
แต่ว่าท่านฟันลงมาปั๊บรู้สึกว่าดังกริ๊ก
จึงได้ถามหมู่พระประยูรญาติว่า ไม้ทำไมถึงดังกริ๊กข้างใน
เอามาดูปรากฏว่าเป็นเหล็ก ท่านก็เสียใจ
คิดว่าบรรดาท่านทั้งหลายไม่ซื่อสัตย์กับท่าน
ถ้าบอกกับท่านสักหน่อยเดียวว่าอันนี้มีเหล็ก
จะฟันไม่ให้ดังกริ๊กเลย
เท่านั้นแหละจึงได้ออกจากเมืองไปอยู่กับพระเจ้าปเสนทิโกศล
พระเจ้าปเสนทิโกศลก็ให้เป็นคนตัดสินความ มีหน้าที่ชำระความ
ท่านก็ตัดสินด้วยความซื่อสัตย์สุจริต
ต่อมาไม่ช้าอำมาตย์ปัจจามิตรที่เคยได้สินบนก็คิดฆ่าท่านเสีย

เป็นอันว่าลูก
ไปเมืองพาราณสีกันมาก
ก็เพราะว่าเมืองพาราณสีเป็นเมืองประวัติศาสตร์สำหรับลูก ๆ
ความจริงกรุงราชคฤห์ก็น้อมอยู่ในประวัติศาสตร์ของลูก ๆ
เหมือนกัน
เพราะว่าพระเจ้าพิมพิสารกับพระเจ้าปเสนทิโกศลทรงเป็นพระสหายกัน
และเป็นพระสหายที่รักกันมาก
องค์สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าเมื่อทรงบรรลุอภิเษกสัมมาสัมโพธิญาณแล้วเทศน์สอนปัญจวัคคีย์ฤาษีทั้ง
๕ แล้ว ก็มุ่งไปกรุงราชคฤห์มหานคร
ทั้งนี้เพราะว่าจอมบพิตรอดิศร คือ
พระเจ้าพิมพิสารอาราธนาไว้ว่า
ถ้าบรรลุอภิเษกสัมมาสัมโพธิญาณเมื่อใด
ขอให้มาโปรดข้าพเจ้าก่อน

สำหรับพระเจ้าปเสนทิโกศลกับพระเจ้าพิมพิสารนี้
ต่างคนต่างก็ได้แต่งงานกับน้องสาวซึ่งกันและกัน
ต่างคนต่างก็เป็นพี่เมียซึ่งกันและกัน
ต่างคนต่างก็เป็นน้องเขยซึ่งกันและกัน
เวลาคุยกันจะคุยกันแบบไหน พ่อก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
แต่ว่าสำหรับลูก ๆ คงมีความผูกพันอยู่ในเมืองพาราณสีมาก
เพราะเรื่องราวของพระเจ้าปเสนทิโกศลกับเรื่องราวของลูก ๆ
เกี่ยวพันกันมาก ความจริงมาถึงตอนนี้ พ่อก็อยากขอชมลูก
ลูกทุกคนที่ไปเที่ยวมาแล้ว
แล้วก็ใช้กำลังสมาธิพิสูจน์เหตุการณ์ต่าง ๆ
และก็หลายคนบันทึกรายงานเข้ามา รู้สึกว่าถูกต้องดี
คือว่าทุกอย่างให้เป็นไปตามอัธยาศัย นั่นแหละดีที่สุด
และชื่อว่าทำดีและก็ถูกต้องด้วย
ถ้าหากว่าทุคนจะพยายามใช้อารมณ์แบบนั้น
เห็นอะไรขึ้นมาก็ใช้กำลังใจทันที ให้มันใช้ได้โดยฉับพลัน
แบบนี้จะมีคุณเป็นประโยชน์ แทนที่จะมีโทษ
ประโยชน์มันจะใหญ่

admin2

บันทึกการเข้า

ศูนย์รวมศิษย์เก่า-ศิษย์ปัจจุบัน

โรงเรียนโยธินบูรณะ......
ร่วมด้วย...ช่วยกันสืบทอด
พระพุทธศาสนากันนะครับ

กระเบนท้องน้ำ
Moderator
แฟนพันธุ์แท้

1491
ออฟไลน์

•
เจ้าของกระทู้ •

เพศ:

ย.บ.
รุ่นที่: 51
เลขประจำตัว: 16262
สถานะ:
ศิษย์เก่า
ตอบกระทู้: 1502
สมาชิกลำดับที่:
2585

Level and Hp mod by the DtTvB ::
version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Level 31 : Exp
49%

HP:
9.2%

การให้ธรรมะ
ชนะการให้ทั้งปวง

Re:
เรื่องจริงอิงนิทาน(พิเศษ)และรวมคำสอนของหลวงพ่อฤาษีลิงดำ
วัดท่าซุง (หลายตอน...)

« ตอบ #46 เมื่อ: 13
มีนาคม 2010, 11:53:23 am »

สำหรับ
ภูเขาคิชฌกูฏ เป็นภูเขาประวัติศาสตร์ของทางพระพุทธศาสนา
คิชฌกูฏนี้ก็เป็น เนิน ๆ หนึ่ง จะว่าเป็นภูเขาก็ไม่ชัด
เป็นเขาต่ำ เป็นภูเขาที่พระเทวทัตคิดล้างผลาญพระพุทธเจ้า
คือ กลิ้งหินให้ทับพระพุทธเจ้า
ขณะที่พระพุทธเจ้าเสด็จประทับอยู่ที่เชิงเขา
พ่อพูดตามอารมณ์ใจเมื่อเวลาคุยธรรมะ พระพุทธเจ้าตรัสว่า
“ขณะใดถ้าเราสั่งสนทนาธรรม ขณะนั้นจิตก็ว่างจากกิเลส”
ถ้าจิตว่างจากกิเลส มันก็เกิดอารมณ์รู้
ก็สามารถจะรู้อะไรต่ออะไรได้
เวลานั้นองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าประทับอยู่ที่เชิงเขาคิมฌกูฎในยามเย็น
องค์สมเด็จพระจอมไตรเสด็จประทับอยู่พระองค์เดียวบนก้อนหินก้อนหนึ่งหันหลังให้ภูเขาคิชฌกูฏ
หันหน้าออกไปด้านหน้าแต่ไม่ได้หันตรงนัก เป็นเฉียง ๆ นิด ๆ
หันหลังให้ภูเขาคิชฌกูฏ หันหน้าไปทางทิศตะวันออก
กางมือออกไปทิศใต้แล้วก็เฉียงไปตะวันตกนิด
ๆ

เวลานั้นเป็นโอกาสที่พระเทวทัตคิดจะล้างผลาญองค์สมเด็จพระบรมโลกนาถ
จึงได้กลิ้งหินลูกใหญ่ มันเป็นทางเรียบ การกลิ้ง
กลิ้งมาทางทิศใต้
การที่พระเทวทัตคิดจะทำร้ายองค์สมเด็จพระบรมครู
อย่านึกว่าพระพุทธเจ้าท่านไม่ทราบ
แต่ว่าถ้าถามว่าเมื่อทราบแล้ว
มานั่งให้พระเทวทัตทำร้ายเพราะอะไร ก็จะต้องตอบว่า
จะนั่งตรงไหนก็ตาม
วันนั้นพระเทวทัตก็ต้องหาทางทำร้ายพระพุทธเจ้าให้ได้
เพราะว่าเวลาที่พระพุทธเจ้าเสด็จประทับอยู่ภูเขาคิชฌกูฏ
หรือประทับที่ไหนก็ตาม จะต้องประทับเดี่ยว
บรรดาพระสงฆ์ทั้งหลายอยู่เหมือนกัน แต่ก็อยู่ไกลออกไป
แต่ก็ไม่ไกลกันมากนัก ไม่ต้องอยู่เวรอยู่ยามกัน
จะมีบ้างก็ได้แก่ พระอานนท์เป็นพุทธอุปัฏฐาก
ถ้าเวลาพระพุทธเจ้า
เสด็จทรงพระสำราญ
พระอานนท์ก็จะหลีกไปให้ห่าง จะเข้ามาใกล้ ๆ
ต่อเมื่อองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสเรียก
เป็นอันว่าขณะที่พระองค์กำลังนั่งดูอากาศ
ดูทิวทัศน์ ดูบรรดาประชาชนที่เดินไปเดินมา
แล้วก็มีพระมหากรุณาธิคุณคิดว่า โอหนอ
บรรดาประชาชนเหล่านี้ที่เดินไปเดินมา
ที่ยังมีความประมาทอยู่มาก
องค์สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าก็ใคร่ครวญคิดจะหาทางใดหนอ
ที่จะสงเคราะห์เขาให้มีความเข้าใจว่า โลภะ ความโลภ
ราคะความรัก โทสะ ความโกรธ โมหะความหลง มันเป็นภัยใหญ่
การเวียนว่ายตายเกิดในวัฏฏะมันเป็นทุกข์
ทำอย่างไรเขาจึงจะมีความสุข พระองค์ทรงใคร่ครวญ
เป็นวิสัยของพระพุทธเจ้า

ในขณะนั้นเองลูกรัก
เป็นโอกาสของพระเทวทัตขยับก้อนหินใหญ่ให้กลิ้งลงมา
มันเป็นทางเฉพาะ
เป็นทางจำกัดที่จะต้องมาชนพระพุทธเจ้าจนได้
แต่ทว่าอาศัยบารมีขององค์สมเด็จพระจอมไตร บรรดาพรหม
และเทวดาทั้งหลายบันดาลให้กินก้อนโตกว่าบังไว้
หินก้อนนั้นมากระทบหินก้อนใหญ่กว่าซึ่งแข็งกว่า
ด้วยอำนาจของเทวดา กินก้อนนั้นก็แตกกระจัดกระจาย
สะเก็ดก้อนเล็ก ๆ ไม่เท่ากำปั้น
กระเด็นมาถูกพระบาทขององค์สมเด็จพระบรมโลกเชษฐ์
ถึงกับห้อพระโลหิต
แต่ว่าองค์สมเด็จพระธรรมสามิสจะได้ทรงกริ้วโกรธก็หาไม่
เป็นอันว่าหินที่พระเทวทัต กลิ้งลงมาได้กระจายไป หมดไปแล้ว
หินที่ขึ้นมาขวางไม่ให้องค์สมเด็จพระประทีปแก้วมีอันตราย
เวลานี้ยังคงมีอยู่เป็นหินก้อนใหญ่แต่ก็ไม่โตมากนัก
แต่ก็มีกำลังขวางพอ เวลานี้เป็นหินที่สูงขึ้นมาไม่มาก
เพราะดินมันงอกขึ้นมา ภูเขาคิชฌกูฏ
เป็นเขาประวัติศาสตร์ที่องค์สมเด็จพระบรมโลกนาถเสด็จประทับเพื่อแสดงพระธรรมเทศนา
และท่านพระมหาโมคคัลลาน์เคยพบเปรตต่าง ๆ
ที่เขตเขาคิชฌกูฏ
เราก็มานั่งพิจารณากันถึงว่า
องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงทำเพื่อเราทุกคน
พระองค์ต้องทรงบำเพ็ญบารมีมาถึง ๔ อสงไขยแสนกัป
และต้องต่อสู้กับความลำบากองค์สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าต่อสู้มาตามลำดับตั้งแต่ต้น
ถอยหลังไปตั้งแต่เรื่องพระเวสสันดรหรือทศชาติ
จะเห็นว่าองค์สมเด็จพระบรมโลกนาถทรงมีความลำบากมาก
ต้องอดทนทุกอย่าง ต่อสู้กับอุปสรรคทุกอย่างเพื่อเรา ฉะนั้น
ถ้าหากว่าเราเป็นสาวกขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
ถ้าเกิดมาสร้างความเลว ไม่เชื่อฟังพระพุทธเจ้า
มันจะสมไหมกับที่องค์สมเด็จพระทรงสวัสดิโสภาคย์ต้องใช้ความเพียรพยายามอย่างมาก
เพื่อจะรื้อสัตว์ขนสัตว์ให้มีความสุข
สมมติว่าอย่างพ่อนี่
พ่อเองพ่อก็ไม่ใช่คนดีนะลูกนะ อย่าไปนึกว่าพ่อเป็นคนดี
เป็นคนประเสริฐ พ่อบอกลูกแล้วว่า
พ่อมองไม่เห็นความดีมันมีตรงไหน
แก่ลงไปทุกวันยุ่งยากด้วยประการทั้งปวง
มีความเหน็ดเหนื่อยด้วยเหตุประการต่าง ๆ
จิตจะต้องห่วงคนนั้นห่วงคนนี้ ตามหน้าที่ของพ่อกับลูก
แต่ว่าอีกส่วนหนึ่งของจิตก็ยกไว้
พูดไปมันก็เป็นภัยกับตัวเอง พ่อก็ทำได้แค่นี้แหละ
ไอ้ความดีน่ะ พ่อดีไปกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว
เป็นอันว่าสมมติว่าพ่อห่มผ้ากาสาวพัสตร์อยู่อย่างนี้
และการที่จะบวชเข้ามาในพระพุทธศาสนานี้พระพุทธเจ้าบอกว่าต้องทรงอธิศีลสิกขา
อธิจิตสิกขา อธิปัญญา

สิกขา สิกขาแปลว่า ศึกษา คือ
ปฏิบัติ อธิ แปลว่า ยิ่ง หมายความว่า
ต้องรักษาศีลให้บริสุทธิ์ ทำสมาธิให้มั่นคง
ทำวิปัสสนาญาณให้ทรงตัว คือ ไม่เมาในโลกธรรม
๘

ถ้าบังเอิญพ่อเป็นนักโลภโมโทสันพ่อมัวเมาในโลกธรรม
๘ ประการ ลูกรัก
มันจะสมไหมกับที่เอาผ้ากาสาวพัสตร์ที่เป็นธงชัยแห่งพระอรหันต์
และที่องค์สมเด็จพระพิชิตมารทรงใช้ความเพียรพยายามต่อสู้กับความลำบากอย่างมาก
แต่การบวชเข้ามาแล้วกลายเป็นโจรปล้นความดีของบุคคลอื่นไป
บ้านไม่ต้องเช่า ข้าวไม่ต้องซื้อ ภาษีไม่ต้องเสีย
ใครปรึกษาหารือก็ได้สตางค์ด้วย แต่พ่อไม่ได้เช่าบ้าน
พ่อสร้างบ้านให้คนอื่นเขาอยู่เฉย ๆ
พ่อก็เลยเป็นคนที่ไม่ตรงกับภาษิตนี้
แต่ทว่าเวลานี้พ่อก็สงสารพระพุทธเจ้า
คือ พ่อทำได้ไม่เท่ากับที่พระพุทธเจ้ามีพระพุทธประสงค์ คือ
ความดีที่พ่อมีมันยังไม่พอ แต่ว่าลูกรัก พ่อหมดกำลังแค่นี้
ก็ทำได้แค่นี้ แต่ว่าตอนแก่นี่ดีนิดหนึ่ง ที่ได้ลูก ๆ
ทุกคนที่ฝึกฝนในด้านสมาธิตามสมควร และทุกคนก็ช่วยพ่อ
ถึงเวลาวันเสาร์วันอาทิตย์ก็มาช่วยกันด้วยประการทั้งปวง
จะไปที่ไหนก็ไปช่วยกันฝึก ไม่ได้เงินไม่ได้ทอง
กลับต้องจ่ายเงินจ่ายทองด้วย
ความจริงลูกมีพ่อแทนที่จะได้เงินได้ทองจากพ่อ
แต่ลูกต้องมาจ่ายเพื่อพ่อ
ก็จัดว่าเป็นความดีของลูก
เป็นอันว่าการเดินทางไปอินเดียคราวนี้
จะเห็นได้ว่าหลักสูตรพระพุทธศาสนาในประเทศไทยครบถ้วนมากกว่าในประเทศอินเดีย
และพระไทยที่ไปศึกษาที่อินเดีย
ถ้ามีผลทั้งปริยัติและปฏิบัติ ก็จะเป็นประโยชน์มาก
การไปคราวนี้จะได้อะไรจากวัตถุจากอินเดียไม่มีความสำคัญ
ความสำคัญอยู่ที่ธรรมะขององค์สมเด็จพระภควันต์บรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า
สิ่งที่เป็นมูลค่าที่ได้ทำประโยชน์ให้วัดไทยพุทธคยา
นอกจากถวายค่าภัตตาหารพระ และปัจจัยกันแล้ว
ก็มีสิ่งของที่ทำการก่อสร้างเป็นถาวรไว้ มีเครื่องสูบน้ำ
สร้างเครื่องกำเนิดไฟฟ้า ถวายผ้าไตรกับพระสงฆ์ประมาณ ๖๐
ไตร ถวายอาหาร
และปัจจัยแก่พระที่วัดไทยพุทธคยา
นอกจากนั้นได้แจกอาหารแห้ง
และสิ่งของให้กับนักเรียนไทยที่ไปศึกษาที่อินเดีย
ได้มาช่วยเหลือให้ความสะดวกแก่คณะของเรา
และทุกคนก็ได้มาฝึกมโนมยิทธิได้กันเกือบทุกคน
ก่อนที่จะออกเดินทางจากประเทศไทย
ได้มีท่านผู้ทรงความดีสงเคราะห์พ่อด้วยการเงินเป็นจำนวนมาก
เป็นอันว่าเงินที่ทุกท่านให้ไป
ถ้าหากว่าจะใช้เฉพาะพ่อคนเดียวก็เหลือเฟือ ฉะนั้น
เงินจำนวนนี้ทั้งหมดพ่อเอาไปแล้วก็เลยไม่ได้นำกลับมาถวายพระที่วัดพุทธคยาไว้หมด
รวมแล้วเห็นจะเป็นการทำบุญกันเกินกว่า ๖ หมื่นบาท
นี่เป็นอันว่าได้ทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ในการเดินทางไปอินเดียครั้งนี้
ทุกครั้งที่พ่อทำการบันทึกเสียง
ขณะที่พ่อพูด พ่อเหนื่อยมาก เพราะตรากตรำงานมาทั้งวัน
เวลาที่พ่อพูดใจก็ยังสั่นระริก ร่างกายก็ยังงง
เกือบจะทรงตัวไม่ไหว และพ่อก็เกรงว่า
ร่างกายของพ่อมันจะทนต่อการใช้งานไม่ไหว
อาจจะต้องจากลูกไปวันใดวันหนึ่งก็ได้ เรื่องของชีวิต
และก็เรื่องของขันธ์ ๕
ขอลูกรักของพ่อจงอย่าสนใจกับมันมากนัก
เพราะว่าร่างกายมันเป็นอนิจจัง หาความเที่ยงไม่ได้
ถ้าเราจะไปยุ่งคิดว่ามันเป็นเรา เป็นของเราอยู่ตลอดเวลา
คือ ตายไปในที่สุด ความแก่
ของพ่อเป็นตำราที่ดีของลูก
ความไม่เที่ยงแท้แน่นอนในขันธ์ ๕ ของพ่อ
ก็เป็นตำราที่ดีของลูก และก็ในที่สุด พ่อถูกด่า ถูกว่า
ถูกนินทา ถูกตำหนิ ถูกโจมตี
ก็เป็นตำราที่ดีของลูก

ขอลูกรักทั้งหมดจงอย่าสนใจกับคำนินทาและสรรเสริญ
ลูกรักของพ่อทุกคนจงจำไว้ว่า ถ้าร่างกายมันยังมีอยู่
จงอย่าปรารภว่าตนเป็นคนดี
เพราะว่าสิ่งที่เราเกาะอยู่นี่มันเลว คือ ขันธ์ ๕ ได้แก่
ร่างกาย มันทั้งสกปรก มันทั้งไม่เที่ยง มีการเปลี่ยนแปลง
มีการป่วยไข้ไม่สบาย มีการตายไปในที่สุด
ร่างกายมันเป็นส่วนรับทุกขเวทนา ฉะนั้น
ขอลูกรักทุกคนจงอย่าสนใจกับร่างกายของตนเอง
และของบุคคลอื่น คำว่าไม่สนใจหมายความว่า
เมื่อยังมีชีวิตอยู่ก็เลี้ยงดูมันไปตามสภาพ
มันหิวก็ให้มันกิน มันร้อนก็หาของเย็นให้
มันหนาวก็หาของอุ่นให้ และก็จงบอกกับมันว่า เอ็งตายคราวนี้
ฉันเลิกคบเอ็งละนะ ทั้งนี้ เพราะเอ็งไม่ดีเลย
เอ็งมันเลวมาก ประคับประคองเท่าไร เอ็งก็ไม่ตามใจข้า
ถ้าภาษาไทยชัด ๆ ก็พูดว่า เมื่อมึงไม่ตามใจกู
ก็ก็ไม่คบมึงอีกต่อไป
เวลานี้การเดินทางทุกครั้งของพ่อ
ถึงแม้บางครั้งจะไปพักผ่อนก็ตาม พ่อมันหมดสนุกซะแล้วลูกรัก
น้ำใจของพ่อจริง ๆ
อยากจะให้ลูกชายและหญิงของพ่อทุกคนที่มีความเหน็ดเหนื่อยอยู่แล้วได้ท่องเที่ยวมาดูภูมิประเทศ
และก็เพื่อที่จะจำไว้ว่า ที่ใดจะเป็นที่พักของเราได้บ้าง
เพราะว่าวันหนึ่งข้างหน้า งานของเราจะต้องมีทำต่อไป
ความสุขรื่นเริงจริง ๆ ของพ่อก็คือ ๑.
ถ้าเห็นลูกรักทั้งหมดของพ่อมีจิตเมตตาปรานี
ปรารถนาสงเคราะห์คน และสัตว์ให้มีความสุข ๒.
เห็นลูกบริบูรณ์ไปด้วยศีลาจารวัตร ๓.
ลูกของพ่อรู้จักตัดนิวรณ์ ๕ ประการ ๔.
ลูกมีกำลับจิตเข้าประหัตประหารสร้างสังขารุเบกขาญาณให้เกิด
ที่พ่อมีความรื่นเริง
มีกำลังกายกำลังใจ
ทำได้ทุกอย่างก็เพราะลูกทุกคนของพ่อเป็นคนดี
อยู่ในโอวาทขององค์สมเด็จพระชินสีห์บรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า
ฉะนั้นลูกทุกคนจึงเป็นที่รักของพ่อ ใครเขาจะเกลียด
ใครเขาจะชังลูก เป็นเรื่องของเขา
แต่ว่าพ่อรักลูกทุกคนเสมอกัน ต้องการอย่างเดียวคือ
จะนำทางให้ลูกพ้นทุกข์ เข้าไปหาแดนความสุข ที่ไม่มีการเกิด
แก่ เจ็บ ตาย ไม่มีความเปลี่ยนแปลงใด ๆ
ไม่มีความหนักใจแม้แต่นิดเดียว นั่นคือ
พระนิพพาน
เพราะความดีของลูกของพ่อทุกคน
ทั้งลูกหญิงลูกชาย ตลอดจนกระทั่งลูกที่เป็นพระ และเณร
เป็นคนดีทั้งหมด ภาระทุกอย่างที่พ่อหนักอยู่
เป็นอันว่าทุกคนก็ช่วยกันแบก และแบกจนกระทั่งพ่อคาดไม่ถึง
เป็นอันว่าความดีของลูกมันเกินกว่าที่พ่อจะพรรณนาถึงความดี
คำว่า เหนื่อยเพื่อลูกจึงไม่มีสำหรับพ่อ
มันเหนือความเหนื่อย และเหนือความเบื่อหน่ายของพ่อ
ถึงแม้พ่อจะเหน็ดเหนื่อยเพียงใดก็ตาม ไม่มีความสำคัญ
เพราะว่าพ่อเห็นว่า
ชีวิตของพ่อไม่มีความสำคัญไปกว่าความดีของลูก
ลูกของพ่อทุกคนมีความดีเกินไปกว่าที่พ่อจะห่วงใยในชีวิตของพ่อ
ทั้งนี้
เพราะว่าลูกของพ่อดีกว่าที่พ่อคิดไว้ว่า ลูกจะพึงดี
ลูกทุกคนรักพ่อ ลูกทุกคนยอมเหน็ดเหนื่อยเพื่อพ่อ
ลูกทุกคนพยายามสละผลประโยชน์ทุกอย่างเพื่อพ่อ
พ่อเห็นใจลูกที่ทิ้งการงานทุก
อย่างยอมเสียสละทุกอย่างมาทำงานในศูนย์เพื่อสาธารณประโยชน์
มีน้ำใจเสมอด้วยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
และมีน้ำใจเสมอด้วยน้ำใจของพ่อ
ความดีของลูกอย่างนี้เป็นปัจจัยให้พ่อรักลูกทุกคนยิ่งกว่าชีวิตของพ่อ
ฉะนั้น ขอบรรดาลูกทุกคน จงรักษาความดีของลูกไว้
เหมือนเกลือรักษาความเค็ม
ชีวิตและร่างกายของพ่อไม่มีความสำคัญ
ถ้าห่วงมันมากเท่าไรประโยชน์ที่ลูกจะพึงได้ก็จะน้อยไปเท่านั้น
เพราะวันเวลาที่เราพึงจะต้องตาย
เราห้ามมันไม่ได้มันมีเวลาแน่นอน พ่อไม่อยากจะจากลูกไป
พ่อรักลูกทุกคนมาก พ่อสงสารลูกทุกคน เห็นน้ำใจของลูก
แต่ลูกรัก ขันธ์ ๕ พ่อห้ามไม่ได้
ฉะนั้น
สิ่งใดก็ตามถ้าเป็นประโยชน์แก่ลูก
พ่อจะทำทุกอย่างเพื่อลูกของพ่อ
และพ่อจะไม่ห่วงใยอาลัยในชีวิตของพ่อ ถึงแม้ว่าเลือด
และเนื้อของพ่อ จะเหือดแห้งไปก็ตามที
หรือว่าชีวิตินทรีย์ของพ่อจะสลายไปก็ตาม
พ่อทำทุกอย่างได้เพื่อลูก
ขอความสุขสวัสดิ์พิพัฒนมงคลสมบูรณ์พูนผล
ธรรมใดที่องค์สมเด็จพระทศพลบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า
และพระอรหันต์ทั้งหลายทรงบรรลุแล้วก็ดี
ขอบรรดาลูกแก้วทั้งหมดของพ่อ
จงปรากฏมีผลเช่นเดียวกับพระอรหันต์ทั้งหลายในชาติปัจจุบันนี้เถิด.

++++++++++++++++++++++จบบริบูรณ์+++++++++++++++++++++++++++++

ขอขอบพระคุณ:คุณพรนุช
คืนคงดี และ คุณสมพร บุณยเกียรติ
ผู้จัดทำ
*ข้าพเจ้าขอกราบอนุโมทนา...สาธุการในผลบุญที่ได้จัดทำและเผยแพร่คำสอนขององค์สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้า
จาก...คำเทศนาของหลวงพ่อฤาษีลิงดำ
วัดท่าซุง จ. อุทัยธานี
ที่มาจาก...http://www.praruttanatri.com/v1/special/books/ruengjing_piset.pdf

Coledy~The
Changpaul, admin2

บันทึกการเข้า

ศูนย์รวมศิษย์เก่า-ศิษย์ปัจจุบัน

โรงเรียนโยธินบูรณะ......
ร่วมด้วย...ช่วยกันสืบทอด
พระพุทธศาสนากันนะครับ

admin2
ชมพู
น้ำเงิน
Administrator
แฟนพันธุ์แท้

2642
ออฟไลน์

เพศ:

ย.บ.
รุ่นที่: 68
เลขประจำตัว: 28893
สถานะ:
ศิษย์เก่า
ตอบกระทู้: 7077
สมาชิกลำดับที่:
263

Level and Hp mod by the DtTvB ::
version 1.02 :: Made for Zone-IT.com Level 68 : Exp
53%

HP:
48.3%

メーテイー
(♥) ワシカー

Re:
เรื่องจริงอิงนิทาน(พิเศษ)และรวมคำสอนของหลวงพ่อฤาษีลิงดำ
วัดท่าซุง (หลายตอน...)

« ตอบ #47 เมื่อ: 13
มีนาคม 2010, 16:24:14 pm »

อ่านจบแย้ววววว
ว้าวววววว

กระเบนท้องน้ำ

บันทึกการเข้า

ม.ต้น  1/10, 2/8,
3/8 ม.ปลาย 4/5,
5/4,
6/4

หน้า: 1 2 3
[4]   ขึ้นบน

พิมพ์

::
เครือข่ายศิษย์เก่า-ศิษย์ปัจจุบัน โรงเรียนโยธินบูรณะ :: Yothinburana
Community :: > • Knowledge Center
• > ธรรมมะ
(ผู้ดูแล: กระเบนท้องน้ำ) > หัวข้อ:
เรื่องจริงอิงนิทาน(พิเศษ)และรวมคำสอนของหลวงพ่อฤาษีลิงดำ
วัดท่าซุง (หลายตอน...)

«
หน้าที่แล้ว ต่อไป
»

กระโดดไป: เลือกหัวข้อ: ----------------------------- •
Yothin Center • ----------------------------- => ศูนย์รวมศิษย์เก่า-ปัจจุบัน โยธินบูรณะ
===> บอร์ดโยธินบูรณะ แยกตามรุ่น
=====> โยธินบูรณะ รุ่น 80
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 76) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 79
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 75) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 78 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
74) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 77
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 73) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 76 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
72) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 75
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 71) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 74 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
70) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 73
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 69) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 72 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
68) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 71
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 67) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 70 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
66) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 69
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 65) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 68 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
64) รับผู้หญิงม.ต้นรุ่นแรกในหลักสูตร EP =====> โยธินบูรณะ รุ่น 67 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
63) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 66
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 62) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 65 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
61) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 64
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 60) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 63 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
59) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 62
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 58) รับผู้หญิงม.ปลายรุ่นแรก =====> โยธินบูรณะ รุ่น 61 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
57) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 60
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 56) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 59 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
55) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 58
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 54) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 57 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
53) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 56
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 52) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 55 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
51) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 54
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 50) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 53 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
49) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 52
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 48) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 51 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
47) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 50
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 46)(ม.รุ่นสาม) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 49 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
45)(ม.รุ่นสอง) =====> โยธินบูรณะ
รุ่น 48 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 44)(ม.รุ่นแรก) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 48
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 44)(มศ.รุ่นสุดท้าย) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 47 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
43) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 46
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 42) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 45 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
41) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 44
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 40) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 43 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
39) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 42
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 38) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 41 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
37) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 40
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 36) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 39 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
35) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 38
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 34) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 37 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
33) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 36
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 32) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 35 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
31) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 34
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 30) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 33 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
29) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 32
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 28) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 31 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
27) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 30
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 26) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 29 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
25) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 28
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 24) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 27 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
23) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 26
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 22) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 25 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
21) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 24
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 20) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 23 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
19) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 22
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 18) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 21 (นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น
17) =====> โยธินบูรณะ รุ่น 20
(นับตามสมาคมศิษย์เก่ารุ่น 16) ===> เด็ก สพพ. => สมาคมศิษย์เก่า => กองร้อยพิเศษ => เครือข่ายผู้ปกครองโรงเรียนโยธินบูรณะ
=> วันวานยังหวานอยู่ ----------------------------- • General Center • ----------------------------- => โรงอาหาร ===>
แสดงความคิดเห็นเรื่องการย้ายโรงเรียนโยธินบูรณะ => ธุรกิจพี่น้องชาวชมพูน้ำเงิน => เรื่องเล่าขนหัวลุก => สมาชิกใหม่รายงานตัว => ข่าวประชาสัมพันธ์ต่าง ๆ ===> รับสมัคร MOD ดูแลบอร์ดครับ => แจ้งเหตุด่วนสายตรวจ ----------------------------- • IT
& Computer • ----------------------------- => Question & Answer => Multimedia & Graphics => Programming Development ===> C,C++ ===> JAVA,JavaScript ===> C#.NET ===> VB.NET OR VB 6 ===> DELPHI ===> PHP,HTML,CSS ===> ASP.NET(C#.NET or VB.NET) ===> PASCAL ===> ภาษาอื่นๆที่นอกเหนือจากนี้ => เรื่องของ Security => ระบบเครือข่าย (Networking) => ทิป เทคนิค การแก้ปัญหาคอมพิวเตอร์
=> เทคโนโลยีใหม่ๆ ----------------------------- • Entertainment Center • ----------------------------- => Movies, Clip VDO => มาเล่น hi5 กันเถอะ => ข่าวสาร อัพเดทเกมส์ใหม่ ๆ ----------------------------- • Knowledge Center • ----------------------------- => แนะแนว =>
Education Center => บทความต่าง
ๆ => ธรรมมะ
===> พระเครื่อง ----------------------------- • Relax
Center • ----------------------------- => Sport ===> กอล์ฟ ===> ฟุตบอล ===> แบดมินตัน ===> บาสเกตบอล ===> ฟิตเนส => สังคมบันเทิง => สุขภาพและครอบครัว => สัตว์เลี้ยง

Powered by SMF 1.1.11 |
SMF ©
2006-2008, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF |
Design by YORBOR
TEAM
หน้านี้ถูกสร้างขึ้นภายในเวลา 0.257 วินาที กับ 27 คำสั่ง